ในวันที่เราเริ่มอยู่ตัว วันที่เราเริ่มสงสัยว่าทุกสิ่งรอบข้างนี้โอเคดีแล้วหรือ แล้วภาพที่เราพยายามไขว่คว้าที่ผ่านมาล่ะ มันคืออะไรกันแน่ มันคือความฝัน หรือแค่ภาพลวงตาที่จับต้องไม่ได้

ณ ที่ที่ยืนอยู่ตรงนี้ ความรู้สึกเหมือนลอยอยู่บนปุยเมฆเบาสบาย ไม่มีความหนักอึ้งเหมือนเมื่อก่อน ไม่ต้องแบกรับภาระมหาศาลอะไรเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งนั่นก็ทำให้คน hyper อย่างเรากำลังสงสัยในความนิ่งที่มีอยู่ แต่ถ้าลองคิดดีๆ แล้ว อีกไม่นานคงมีอะไรหนักกว่านี้ให้ทำแน่นอน

อะไรบางอย่างที่ลอยเข้ามา แต่เราพยายามผลักออกไป ในภาวะที่สับสนและไม่แน่ใจเช่นนี้ คงยึดมั่นหรือถืออะไรไม่ได้

...แปลกดี ทำไมถึงเพิ่งคิดได้ ทั้งที่คอยตามหามาทั้งชีวิต แต่ก็หยุดขยับเอาซะดื้อๆ ซะอย่างนั้น

วันนี้เจ้านายพูดให้ฟัง บอกว่า ค่อยๆ เลือกทีละอย่าง ถ้าคว้าหมดแล้วก็จะลำบาก...จริงๆ แล้วเราก็เชื่อที่นายบอกมาก เพราะเคยอยู่กับประสบการณ์ที่ต้องไขว่คว้าทุกอย่างพร้อมๆ กันแล้ว ในที่สุดก็ต้องหาให้ได้ว่า อะไรคือสิ่งที่จำเป็นที่สุดสำหรับชีวิตเรากันแน่

โลกที่เราบังคับไม่ได้ กับโลกที่เป็นของเรา...บางครั้งก็ต้องเลือก

Comment

Comment:

Tweet