(บทความนี้ขอมอบให้ผู้หญิงคนนึงนะครับ...อะแฮ่ม)

 

ในช่วงเวลาที่เหงาช่วงหนึ่ง ช่วงที่ฉันไม่มีใคร ฉันก็ได้พบเจอกับเธอโดยบังเอิญ
ฉันชอบเธอที่รอยยิ้ม และอัธยาศัยอันดี
มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่มหัศจรรย์มาก
ถึงแม้ว่าเราไม่ใช่คู่กันจริงๆ แม้ในปัจจุบันน้ำตาจะไหลที่ยังคงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
แต่เมื่อที่้ย้อนกลับไปคิดถึงช่วงเวลานั้นก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
ในห้วงความคิดที่เราเดินอยู่ข้างกัน

คืนวันคริสตมาสอีฟ เราเดินไปด้วยกัน
เธอไอเบาๆ ...
ตอนนั้นฉันอยากจะกุมมือเธอแล้วถามว่าไม่สบายหรือเปล่า อยากจะถอดเสื้อเพื่อคลุมให้เธออบอุ่นยิ่งกว่านี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ไม่ได้ทำ
ฉันยังไม่มีโอกาสได้บอกแม้แต่คำว่าชอบ และประทับใจในสิ่งที่เธอเป็น
และคิดว่าถ้าเดินข้างเธอไม่ได้ ก็ไม่ควรที่จะบอกอย่างนั้น

เราห่างกัน
เธออาจจะอยากเลือกห่างแบบทางรถไฟ...ห่างกันไว้ แต่ยังคู่ขนานไปด้วยกัน
แต่ฉันเลือกที่จะห่างออกไป เพื่อให้เธอได้เดินในทางที่เธอเลือกอย่างสะดวก
แม้เธอจะกล่าวกับฉันว่า "ขอโทษ"
แต่ฉันกลับอยากจะกล่าวกับเธอว่า "ขอบคุณ" เหลือเกิน

ขอบคุณที่ทำให้มีช่วงเวลาที่ได้คิดถึง แม้น้ำตาจะไหล แต่ก็มีความสุข

ป.ล.
ฉันยังแอบเข้าไปดูรูปเธออยู่แวบๆ
ยังอยากรู้ว่าเธอสบายดีไหม เป็นไงบ้าง
ถ้าเธอแอบมาอ่านแล้วรู้ว่าเป็นตัวเอง...ช่วยอัพรูปบ่อยๆ นะ (แต่ห้ามอัพรูปคู่เด็ดขาด...อันนี้ขอ)

Comment

Comment:

Tweet